خط خطی های משורמןו :
من نمیدانستم با چشم های بسته هم می توان دید
ولی انگار می شود
مدتیست همینکه چشم هایم را می بندم در برابرم ظاهر می شوی
و من بی اختیار می خند�
یک آن حس می کنم این همه غصه برای دوری از تو بیجاست
تو از انچه فکرش را می کنم به من نزدیکتری
آن جاست که دلم می خواهد چشم هایم همیشه بسته بمانند
تا وقتی که تو بیایی و با دستانت بازشان کنی و بگویی : چقدر میخوابی بلند شو دلم برایت تنگ شده...
راستی تو چه می بینی چشم هایت را که می بندی؟؟؟

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(