با اجازه از صاحب سبک:
یکی از لذت هایـــی که دیـگــه نیــست...توی خونـــــه بالــــام آب ریخــــــــت
منم با یــــک لیـــوان آبه یخ دنبالـــــــــش بیــوفــتم و بدو بدو بـــــره توی
حمـــــوم قایـــــم بشه و داد بزنه:نریز..غــــــلط کردم بابا...نریـــــز روانی...مرگ
امیـــــر نریز...احمق میــــــگم مرگه امیر نریــــــــــــز...
منم پشیــــــــمونن بشــــــــــــم و آبو بخــــــــــــــــورم بــــــگم باشه
بیــــــــــــا بیرون و اونـــــــــــتم بیــــــاد بیرون و دستاشـــــــو ببــــــــره بالا
بگـــــــــه:تسلیـــــــــــم جــــوجـه ی نازم...بعـــــــــدم دستاش آروم آروم بیـــــاد
پاییـــــــن و دور کمرم حلقه بشـــــــــــه و تمامه چیــــــــــزهای بعـــدش...
لایک=دلم واســـــــــه نفس گفتــــــــن هات تنـــــگ شده...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(