به م تکیه کن!
من تمام هستی ام را دامنی میکنم تا تو سرت را بر آن بنهی.
تمام روحم را آغوشی میسازم تا تو درآن از هراس بیاسایی!
تمام نیرویی را که در دوست داشتن دارم,دستی میکنم تا چهره و گیسویت را نوازش کند.
تمام بودن خود را زانویی میکنم تا بر آن بخواب روی.
خود را,تمام خود را به تو میسپارم تا هر چه بخواهی از آن بیاشامی,از آن برگیری,هر چه بخواهی از آن بسازی,هرگونهه بخواهی باشم,
از این لحظه مرا داشته باش.

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(