خدایا، من همانی هستم که وقت و بی وقت مزاحمت می شوم. همانی که وقتی دلش می گیرد و بغضش می ترکد می آید سراغت. من همانی ام که همیشه دعا های عجیب و غریب می کند و چشم هایش را می بندد و می گوید من این حرف ها سرم نمی شود باید دعای مرا مستجاب کنی. همانی که گاهی لج می کند و گاهی خودش را برایت لوس می کند. همانی که نماز هایش گاه گاهی قضا می شود و شاید روزه های نگرفته دارد. همانی که بعضی وقت ها پشت سر مردم حرف می زند و گاهی بد جنس می شود البته گاهی هم خودخواه، گاهی هم دروغگو.
حالا یادت می آید من که هستم؟ امیدوارم بین این همه آدمی که داری بتوانی من یکی را تشخیص بدهی! البته می دانم که مرا خیلی خوب می شناسی. تو اسم مرا می دانی. می دانی که کجا زندگی می کنم ، تو می دانی که من چند تا لباس دارم و هر کدامشان چه رنگی هستند. اما خدایا من هیچ چیز از تو نمی دانم ؛ هیچ چیز که دروغ است چرا یه کمی می دانم اما این یه کمی خیلی کم است. راستش من این دفتر را برای همین خریده ام. آخر می دانی من مدت هاست که می خواهم چیز هایی برایت بنویسم. البته من همیشه با تو حرف زده ام. باز هم حرف می زنم. اما راستش چند وقتی است که چند تا تصمیم جدید گرفته ام. دوست دارم عوض بشوم. دوست دارم بزرگ بشوم. دوست دارم بهتر باشم. من یک عالم سوال دارم. سوال هایی که هیچ کس جوابش را بلد نیست. دوست دارم تو جوابم را بدهی. نمی دانم شاید هم من اصلاً هیچ سوالی ندارم و می خواهم تو به من سوال های تازه یاد بدهی اما باید قول بدهی کمکم کنی. قول می دهی؟
راستی یادت باشد این دفتر یک راز است خدا. راز من و تو. خواهش می کنم درباره این دفتر به کسی چیزی نگو حتی مادرم. از یک جایی شروع کن. تو هم یک جور سر صحبت را با خدا وا کن. یه کم از خودت بگو. درست است که خدا خوب تو را می شناسد اما عیبی هم ندارد. خودت را به او معرفی کن. چه برنامه ای داری. می خواهی چه کنی و از خدا چه می خواهی؟ خودت را خوب معرفی کن.
