اگر کسی به اندازه ای که دوستش دارید دوستتان ندارد،رابطه تان را تا ناکجاآباد ادامه ندهید.
به خودتان امید ندهید که بالاخره روزی دوستم خواهد داشت،اینکه گاهی از طرف او پذیرفته میشوید و گاهی نه کلافه تان خواهد کرد.
گویی در جا میدوید و هر چقدر تلاش میکنید به جایی نمیرسید،این نرسیدن دائمی خسته تان میکند؛خشمگین میشوید افسرده میشوید ...خودتان را قانع نکنید (اگر دوستم نداشت این همه مدت نمی ماند)
او بخاطر خودش با شما مانده شما با توجه و محبتی که به او میکنید احساس دوست داشتنی بودن به او میدهید،غرورش را ارضا میکیند ...
باعث رشد عزت نفسش میشوید پس چرا با شما ادامه ندهد؟
وقتی به کسی ک دوستتان ندارد نزدیک میشوید گویی به کاکتوس نزدیک میشوید،هر چه بیشتر نزدیک میشوید بیشتر زخمی میشوید .
پس کاکتوس هایتان را رها کنید
در صورتی که محبوبتان واقعا شما را دوست داشته باشد تمام تلاشش را برای جبران رفتارهای متناقض و بی توجی های گذشته اش انجام میدهید ..
مقاله ادبی در نیویورک تایمز

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(