سلام ب همه دوستاي گل�
كنكورياي پاتوق! همتون عجق خودمين بوچ بوچ :-) من صحبتاي مهمي باهاتون دارم كه حتي اگه استقبال نكنيد هم ميگم!!!خخخخخ
اوليش راجبه هدفتون: هدف از هر چيزي مهم تره، بشينين فك كنين ببينين اصلاً چرا ميخواين كنكور بدين و براي كنكور درس بخونين؟!وقت بذارين و اساسي در موردش فكر كنين. ببينين اون اينده اي كه دوس دارين داشته باشين درس خوندن توش جايگاهي داره؟! جدا از اين به خود درس علاقمندين يا نه صرفاً هدفتون مدركه؟! در ضمن بايد بگم اگه دليلتون واسه كنكور دادن اينه ك همه هم سناتون اينكارو ميكنن بايد بگم سخت در اشتباهين! مسير موفقيت همه ادما كه از يه جاده نميگذره! كم نيستن كسايي ك بهترين رشته ها و دانشگاها رو قبول شدن اما از زندگيشون راضي نيستن.
قدم بعدي تلاش ب اندازه بزرگي هدفتونه...
به قول معروف يا به اندازه ارزويت تلاش كن يا اينكه به اندازه تلاشت ارزو...
"خانوم آقاي killer" عزيزم : همه پستات رو خوندم و كاملاً دركت مي كنم. راستي من ميدونم راز مگوي تو رو! يني حدس ميزنم :-) باهات كلي حرف دارم كه الان وقت ندارم امتحانام شروع شده ولي بعداً ميام حتماً، دوست دارم...
يه سوال ويژه دارم از Mona-Arak:
ببخشيد ميشه بپرسم منظورت از عشق ممنوعه چيه؟! من يه حدسي ميزنم ولي شك دارم...البته فوضولي نباشه ها! اگه دوست نداشتي نگو:-)دليل فوضوليمم اينه ك فك ميكنم شايد من و تو از يه قبيله ايم...
ممنون از همه دوستاي نازم ك اسممو اوردن:
هانيه ٧٤و Parisa 74 و بقيه عجقوليا:-)
فقط پيشاپيش عذر خواهي بابت اينكه شايد نتونم پست بذارم، قيافه هاتونم اونجوري o_O نكنين گفتم كه امتحان دارم!خخخخخخ
واي چقد حرف زدمo_O دعا ميكنم تاييد شه فقد!
با ارزوي موفقيت و خوشبختي براي همه:-)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(