مرا ببخش به نبودن هایم در لحظه هایت...
ببخش بخاطر حفظ حرمت ها..
ببخش بخاطر غیرتی که دارم..
ببخش بخاطر ترس هایم..
ببخش بخاطر درک حرام..
ببخش بخاطر نبودنم همچو دیگران..
ببخش بخاطر تمام چیزهایی که دیگران دارند و من ندارم..
ببخش بخاطر سنتی بودنم..
ببخش بخاطر فهمیدن ناموس..
ببخش بخاطر آدم بودنم..
من به مرد بودن عادت دار�
پس بدان
ترک عادت مرض است.

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(