مهدیــــه ۱۱ سال پیش
پیام

یه نفر درد می کشه اینجا
تو اتاقِ همیشه تاریکش
چند وقته که هیچ چی یادش نیست
از رفیقای دور و نزدیکش
گریه هاش صامت و سیاه سفید
مثِ آرتیستای قدیمی شده
سرد و مغرور ، خسته و زخمی
مثِ بغضِ علی کریمی شده . . .
-----------------------------
داداش کامـران تولدتـــــ مبارکــــ :)

ح
حسن احمدیان ۱۰ سال پیش
پیام

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(

نظرات (۰)

وارد شوید تا بتوانید نظر بدهید.

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.