وَقتی دارَم موهامو میبافَ�
-چون بِهِش قول دادَم یادِش بِدَم موهامو بِبافه-
باخودَم فِکر میکُنَم چِطوری یادِش بِدَ�
بَعد به این نَتیجه میرسَم که بَعدِ کُلی توضیح دادَن،
میبینَم موهامو شُل بافته،کِش سَرَمَم داره اَزَش میُفته
بَرمیگَردم چَپ چَپ نِگاش میکُنَ�
با یه لَحنِ مَظلوم میگه : خُب چیکار کُنَم؟ اَوَلین بارَمه دارَم مو میبافَم دیگه
مَنَم اَز مَظلوم شُدَنِش خَندَم بِگیره،یِهو بِزَنَم زیرِ خَنده
خودِشَم اَز خَنده ی مَن خَندَش بِگیره
اِنقَد بِخَندیم که اَشک اَز چِشامون بیاد
مَنَم دَست نَزَنَم و بِزارَم موهام هَمونجور که بافته بمونه...
:)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(