ميدانم روز مرگ�
غمگين خواهى بود
نه براى من
من كه مدت هاست رفته ام...
براى خودت
ديگر كسي نيست
كه با تمام وجود
تو را دوست بدارد
ديگر كسي نيست
كه بي محلى هايت را
طاقت بياورد.
ديگر كسي نيست
كه براى ديدن لبخند زيبايت
دنيا را به رقص بياورد
ديگر كسى نيست
كه خدايش باشى
كه پرستش ات كند
غمگين ميشوى
نه براى من
براى خودت
كه جز دفتر شعرهاي�
در ياد هيچكس ماندگار نخواهى بود
كه آرام آرا�
فراموش خواهى شد...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(