اعتراف مي كنم:
من هميشه شاگرد اول كلاس بودم و درسم فوق العاده بود و تو كارهاي هنري و خلاقيتي و ورزش هم عالي بودم،هميشه هر كلاسي هم كه مي رفتم نفر اول بودم و كلي هم ازم تعريف و تمجيد ميشد، ولي هيچ وقت تو خونه نمي گفتم كه اينطوري هستم و مامانم هم كه مدرسه ميومد واز معلمام درسمو مي رسيد و اونا تعريف مي كردن،فكر مي كرد رو حساب تعارف اينجوري ميگن! و خونوادم تا موقعي كه اونقدر پيش رفته بودم كه همه همدوره اي هام منو مي شناختن،از عمق ماجرا خبر نداشتن!!! ولي خوب ضربه اين حرف نزدنم رو خوردم و موقع انتخاب رشته وقتي از علاقه ام به پزشكي گفتم خونوادم يه جورايي منصرفم كردن كه تجربي نرم!(البته بعداً گفتن كه فكر نمي كردن اونقدر درسم خوب بوده كه قبول شم) وحالا اعتراف مي كنم با وجود اينكه مهندسي يكي از بهترين دانشگاه هاي تهران مي خونم اما داغ پزشكي واسه هميشه رو دلم موند...اين اعتراف خيلي دردناكه برام ...لايك نمي خوام فقط دعا كنين دوباره انگيزه زندگي پيدا كنم...
