Arash

بســـــــــــــم رب مـــــــهدی عــجــب ســالــی در پـــیــش داریـــــم: آغــازش جــمــعــــــــه پـــــایـــــانـــــش جــمــعــــــــه و نـــیــمـــه شعــــبانـــــــش هـــــم جــمــعــــــــه... *جــمــعــــــــه ...... * جــمــعــــــــه......* الـــــــهی توفـــــــیق درک دوران ســــبز ظهورش را نصیبمــــان کــــــن  . . .

دلـخـسـتـه ام از شـهر نـامــردي و رنــدي هـا
پـايـان خــوبــم بــاش! مـثــل«فيلم هندي»هـا

تـنـهـا وسـیـلـه ای کـه نـخـش هـم شـفـاعـت اسـت/ چـــادر نـــمـــاز مـــادر اربـــاب هــای ماست...((یـا زهــرا سلام الله عـلـیـهـا))

هـمـیـشـه آخـرش خــوب تـمـوم مـیـشـه . اگــه الآن خــوب نـیـسـت ، یـعـنـی هـنـوز آخـرش نـرسـیـده …

بــاران مــي بــاريد... كــودك نـگـاهـي بــه ســوراخ چـكـمـه اش انـداخـت! لـبـخـنـدي زد ... سرش را رو به آسـمـان كــرد وگـفـت: " خــدايا گـريه نـكن امــشـب مـي دوزمــش...!

دنــبـال بـهـانه اسـت بــرای بـخـشیــدن - بــرای دوسـت داشـتـن و بــرای سـنـگ تـمـوم گــذاشـتـن - خـــدا را مـیـگـویــم - کــافـیـسـت فـقـط بــهـانــه را بــه دسـتـش دهــی بـقـیـه اش بــــا او . . .

زحمـــــــت دارد... آدم بــودن را مــــــی گـویـم ایــن را میشـــــــود از مـتـرسـک هــــــــــا آمــوخـــــت... آنـهـا تمـــــام عـمـر مـی ایـسـتـنـد... تــــــــــا ، آدم حسابشــــــــــــان کـنـنـد . . .

آدم بــایـد یــک " تــــــــــــو " داشــتــه بــاشـه کــه هــر وقــت از هـمـه چـیـز خـسـتـه و نـا امـیـد بــود بــــــهش بـــگــــه : مـهـم ایـنـه کــه تــو هـسـتـی ! بــی خـیـال دنــــــــــــیا . . .

عـشـقـت را قـبـل از ازدواج بـیـازمــا نــه یـکـبـار ، بــارهــا ... امــا بـعـد از ازدواج آزمــایـشـش نــکن در آزمــونــهـا هـمـراهـیـش کــن . . .

تـــمـام ایــن شـهـر یــک طــرف تــو یــک طــرف خــیـالــت راحــت بــاشد مــن طــرفِ تـــو را بــــه مـــردم ایـــن شـهـر نـمـی دهـــم . . .

حوصلـه ام سر رفتـه است ! کآش مـی شد . . . بـﮧ جـای دست روی دست گــذاشـتـن دسـت تــوی دسـتـت مــی گــذاشـتـم . . .

بـــایـد کـسـی تـوی زنــدگــی آدم بــاشـه کــه وقـتـی از دنـیـا و آدمــاش نــا امـیـد شــدی بـهـت بــگــه : هـمـه چـیـز درسـت مـیـشـه دیــوونــه ، مـــــــــن کـــــنـــــارتـــــم . . .

ﻧـــﮕﺎﻫــﺖ و دلت ﺑـــﻪ ﺁﻥ ﺑـــﺎﻻ ﺑـــﺎﺷـﺪ ﺗـــﺎ ﺩﻟـــﺖ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻫـــﺎی ﺍﯾـــﻦ ﭘــــﺎﯾــﻴــﻦ ﻧــــﮕـــﻴـﺮﺩ…

تــقـصـیـر خــواب نـیـسـت; ولــی مــا هـنـوز در خــوابـهـای هـم راه مـیـرویـم خــواب روزهــایــم را بـه رنــگ تــو در مـی آورد و رنــگ تــو... هـنـوز رنـگ رویــاهــای مـن است... مــن خــواب مـیـبـیـنـم و ایـن تـقـصـیـر مـن نـیـسـت خـوابـهـا گـاهـی تـعـبـیـر مـیـشـونـد...

کـــار خــدا نـشـد نــدارد ، او خــوب مـی دانــد چــطـور در و تـخـتـه را بـه هــم جــور کـنـد خــواسـتـه هـایـت را بـه او بـسـپـار ، او حـتـمـا راهـی بــرای رسـیـدن ، بــه تـــــو نـشـان خــواهد داد . . .

اگــر عـقـل امــروزم را داشتــم کــارهــای دیــروزم را نـمـی کــردم ولــی اگــر کــارهــای دیــروزم را نـمـی کــردم عـقـل امــروزم را نــداشـتـم . . .

کــسـی کــه اعـتـقـاد دارد دیــگران بــایـد مـشـکلاتـش را حــل کـنـنـد هـمـانـنـد کـسـی اسـت کــه بـرای گـذر از رودخــانه مـنـتـظر است تــا آب آن خــشــک شــود!

تمــام شـعـرهـایـم در وصـف نـیـامـدنـت اسـت ! اگـر روزی . . . نـاگـهان . . . نــابـاورانـه سر بــرسـی . . . از شـاعـر بـودن . . . اسـتـعـفـا مـیـدهـم . . . نـقـاش مـیـشـوم. . .و تــا ابــد نـقـش پـرواز مــیـکـشـم. . .

شــریـک زنــدگــی آدم کـسـیـه کــه . . . . . . . . . . . . . مــی دونــه اعـصـاب نــداری...!!! مـی دونـه حـوصـلـه نــداری...!!! مــی دونــه بـهـونــه مـی گـیـری بــی دلـیـل...!!! امــا بـازم مــی گــه: تــو یــکی یــه دونــه ی مـنـی . . .

آدم هـا کـه ” عــوض ” می شـونـد . . . از ” سـلام ” و ” شـب بـخیـر ” گـفتـنشان مـی شود ایـن را فـهمیـد ! از “بوسه هایشان ” از ” حـرف هـا ” و ” نـگاه هـا ” از گـودال هـای عـمیـقی کـه بیـن تــو و خـودشان می کـنـند و تـویـش را پُــر از دلیـل مـی کُنـند . . . !