Arash

بـگـذار هـمـه ی زنـدگـی ام گـره ی کــور بـخـورد … دسـتـهـای "تــــــــــو” کـه بـاشـد مـلالی نـیـسـت … بـا نـگـاه "تـــــــــــو” گـره از هـمـه چـیـز بـاز مـیـشـود حـتی از دل گـره خـورده مـن … !

پـرنــده هـا کـه روی شـاخـه نـشـسـتـنـد، هـرگـز تـرس از شـکـسـتـن شـاخـه نـدارنـد ....زیــرا اعـتـمـاد آنـهـا بــه شـاخـه هـا نـیـسـت بـلـکـه بــه بـال هـایـشـان است .... هـمـیـشه بـه خـودت اعـتـمـاد داشـتـه بـاش، خــودت را بـــــــاور کـن ...!!

خــــــدایـــــــــا...... بـبـخـش مـرا بـرای گـنـاهـانـی کـه...... لـذتـش رفـتـه. امـا مـسـئـولـیـتـش مـانـده.........

خـــجالت کشــــیده ای تـــا کنــــون ... ؟ از آن خـــجالت ها که ســــرخ میشوی ... میسوزی در حـــرارتِ شـــرم... صورتت را میپـــوشانی ... تابِ نگاهــش را نداری ... خدایــــا ازت خجالت میکشــــم...

خـدایـا ...! گـاهـی تـو را بـزرگ مـی بـیـنـم و گـاهـی کـوچـک ، ایـن تـو نـیـسـتـی کـه بـزرگ مـی شـوی و کـوچـک ... ایـن مـنـم کـه گـاهـی نـزدیـک مـی شـوم و گـاه دور ..

هــــــوایِ آن طــــــــرفهـــــا اگــــــر آفتــــــابــــی سـتــــــــ ... ........ اینـــــجـــــا "دلــــــی" هســتـــــ .. .................. کــــه بــدجـــــــــور .... هــــوایـــش طــــوفــــــــانــــی ســتــــــــ ..!!!!

عـشـق چـه از در بـیـایـد .. چـه از در بــرود .. فـرقـی نـمـی کـنـد.. خـانه را حـتـمـا بـوی حـادثه پـر خـواهـد کـرد !

" خـطای دیـد " آن چـیزی ست که "دلـت" مـیـخـواسـتـه بـبـینـی .. "چـشمـانـت" تـنـهـا دلـت را یـاری کـرده انـد !

تـو سکـوت مـی کـنـی! فـریـاد زمـانـم را نـمـی شـنـوی... یـک روز ! مـن سـکوت خــواهـم کـرد و تـو آن روز بــرای اولـیـن بـار مـفـهـوم "دیـر شـدن " را خـواهـی فـهـمـیـد.... زنـده یـاد حـسیـن پـنـاهـی

دوستت دارم یـــک کــــلـــمــــه اســـت بــــادنــــیــــایــــی از مـــســـئـــولـــیـــت, گــــفـــتـــنــش هـــنــــر نـــیـــســت! مـــســـئـــولــیـــت پـــذیـــرفـــتـــنـــش هـــنــــر اســـت ...

قـلـبـم درد مـیـکـنـد نـه بـه بـهـانـه ی جـدایـی ونـه حـتـی تـنـهـایـی نـای دیــدن غـصه ات را نـدارم . . .

حـرف (ف) فـرهـنـگ عـشـق و دلـبـری ... حـرف (آ) آیـیـنـه عـشـق عـلـی// حــرف (ط) طـراح عـشـق عـالـمـیـن ... حــرف (م) مــادر بــه اربــابـم حـسـیـن// حــرف (ه) هـسـتـی او، هـسـت نـبـی ... او سـبـب ، بـر خـلـقـت مــولا عـلی// مـیـلاد پـر بـرکت مــادر ســادات، حـضـرت فــاطـمـه الـزهـرا سـلام الله عـلـیـهـا مـبـارک بــاد . . .

مـراقب بــــــاش ! وقـتـی سـوار بـر تـــاب زنـدگــــــی شـدی، دسـت روزگـــار هـلت مـی دهــد؛ ولــی قـرار نـیـسـت تــو بـیـفـتـی! اگــر بــــــی تــاب نـبـاشـی و خــودت را بــه آســـــمان گــره زده بـاشی، اوج مـی گـیـری... بــه هـمـیـن ســـــــادگـی ...

عـشـق یـعـنـی آنـجـا کـه دهـانـهـا جـسارت گـفـتـن نـدارنـد قـلـب هــا مـی زنـنـد زیـــر آواز !

چـه زیـبـایـی، مـعـبـود مـن ! اسـمـت، حـسـت، عـشـقـت، دردت، درمـانـت ... داده ات، نـداده ات، وصـلت، هـجـرانـت ... هـمـه زیـبـاست ! مـرا مـجـنـون وصـالـت کـن، ای پـروردگـار مـهـربـانــم !

خـدایـا ! مـن ایـمـان دارم بـه ایـنـکـه هـر کـه دلـش هـوایـی تـو شـود، تـو هـوایـش را داری ...

همیشـه سرم بـالاستــــــ چـون بـالای سـرم خـداستــــــ ... بندگی خــدا کنیم تا خــدا همـه چیز را بنده ی مـا کند . .

بــه سلامـتـی کـسایی کـه . . . . . . . . . . . . داشـتـیـم و قـدرشـون رو نـدونـسـتـیـم ...

جهانـــــــ جدیدم را دوســـــــت دارم مـــــــن…زمـــــــین…تــــــو... کجای قانــــــون طبیعـــــــت سخنی از ” مرکزیتــــــــــــــ” نداشتن چشمانت به میان آمده …! من و زمین هر دو گرد تو می گردیم منظومه شمســــــی بهانه اســـــــت….!

یـــا مـحـول الاحـوال! ایــن بــار تــو را بــرای ظـهــور فــرزنــد آن مــادر پــهـلو شـکـسـتـه مــی خــوانـیــم: حــول حــالـنـا الــی احـسـن الــحــال....