آدم هـا کـه ” عــوض ” می شـونـد . . . از ” سـلام ” و ” شـب بـخیـر ” گـفتـنشان مـی شود ایـن را فـهمیـد ! از “بوسه هایشان ” از ” حـرف هـا ” و ” نـگاه هـا ” از گـودال هـای عـمیـقی کـه بیـن تــو و خـودشان می کـنـند و تـویـش را پُــر از دلیـل مـی کُنـند . . . !