علی علیزاده

خدایا؛
در حیرت�
به هر دنیای مجازی که سر زدم سرشار از عشق و احساس بود،
این همه مجنون، این همه لیلا...!!!
مگه اینا توی دنیای واقعی زندگی نمیکنن؟!
چرا پس خبری نیست ازشون...؟
شایدم راست میگفتن قدیما "عشق مال توی کتاباست"
کتاباهم که شده الکترونیکی، ایناهم اومدن توی فضای مجازی...
نترس بیا بیرون با احساس باش
نترس بیا بیرون عاشق باش
بدون اگه بهش نرسیدی دفعه اول حتما مال تو نبوده، رسالتش فقط همین بود
روشنت کنه...

عجب دنیایی است
هیچ کس برای کسی کاری انجام نمی دهد،
"بی مزد"
حتی به اندازه گفتن یک
"دوستت دارم"

زمانی معنی عشق رو فهمیدم؛
که هیچ چیز جز خود عشق نداشت�
"پاکباز"

درگذر از روزگار بی کسی
دلی داشتم دادمش دست کسی
بی هراس از غصه و دلواپسی
سرگذاشتم در پی هم نفسی
...
اون کسی که زندگیمو پای بودنش گذاشت�
همه عاشقانه هامو برای چشاش نوشت�
اونی که قبله عشق و با نگاهم آشناکرد
من و با یک دل عاشق پس چرا تنها رها کرد

عاشقان در شوق پروازند از این خاکدان
چونکه باشد پای یک عشق خدایی در میان

دلم حق داری عاشق باشی
ولی بدون که این راهش نیست
کسی رو نمیشه بزور عاشق کرد
یه وقتایی چیزی سهمت نیست

مگه میشه دل بریدن
مگه میشه "دلکند"
صد سالم که بگذره
وقتی دوباره ببینیش
تازه تازه است، انگاری روز اوله
بیهوده است فرار کردن از عشق
*نمیشود که بهار از تو سبزتر باشد
نمیشود که تو باشی و من عاشق تو نباشم*

یاد گرفتم توی مصرف هر چیزی صرفه جویی کنم...
الا یه چیز...
اونم محبت کردنه...
و متاسفانه...
"خوبی که از حد بگذرد
نادان خیال بد کند"

نمی دانم...
چرا؟! اینقدر بیهوده در زندگی کسانی که دوستشان می دار�
تکرار شدم...
عاقبت تکراری شد�
که تا ابد دل هیچ کس برایم تنگ نخواهد شد...
نمی دانم...

سخت ترین یا بهتره بگم تلخ ترین جای زندگی اونجاست:
که فراموش میکنی شادی و غم با هم چه فرقی میکنن...

هی رفیق...
آنقدر برای رسیدن به تو...
به در بسته خوردم، که قفل شدم....

من دیگه اون گل پژمرده افتاده رو خاک�
صورتم خاکی شده اما خدا می دونه پاک�
تو نسیمی گلای تازه می خوای هرزه می گردی
اینو من خوب می دونم اما برای تو هلاکم

نمی دونم چه جوریاست
وقتی دارم نفرینتم میکن�
به دعا کردنت ختم میشه...

ای کاش
یاد میگرفتی واسه کسی که با دلش داره برات کار انجام میده
با سیاست رفتار نکنی...

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست
عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

خداوندا شبم را روز گردان/چو روزم بر جهان پیروز گردان
شبی دارم سیاه از صبح نومید/درین شب رو سپیدم کن چو خورشید
غمی دارم هلاک شیر مردان/برین غم چون نشاطم چیر گردان
ندارم طاقت این کوره تنگ/خلاصی ده مرا چون لعل ازین سنگ

خدایا...
ما آدمها هر کسی رو دوست داریم و همیشه کنارمونه فراموش میکنم...
دلگیر نباش، شاید گاهی فراموشت کنیم ولی همیشه دوستت داریم...

اکنون مرا بهاری دل انگیز دیگری/ آورده است وعدۀ پاییزی دیگری
ویرانه های خانه من ایستاده اند/چشم انتظار حملۀ چنگیز دیگری

خوش لذتی است با دل شیدا گریستن
در گوشه ای نشستن و تنها گریستن