امیرعلی

خوابم نمیبرد...
به همه چیزفکر کرده ام...
بیشتر به "تو" و میدانم که خوابی...
و قبل از بسته شدن چشم هایت
به همه چیز فکر کرده ای...
جز "من"

هـــر گــــاه بـه تــو فـــکـر مـــیــکـنم ...
حـــواســم از هــمه چــیز پــرت مــیشود ...
و مـــن چـه روز هـای بــیهوده ای را ســپری مــیـکنم ...
بـا بــیسـت و چـهار سـاعـت حـواس پـرتی!!!

هرکس جای من بود ، می بُرید ،
اما من هنوز می دوزم ،
چشم ِ امید به راهِ آمدنت . . .

مهم نيست كه شانه هايت تجسم است
و آغوشت خيال!
همه ی يادت اينجاست
نگاهت ... صدايت ... خنده هايت ...
ديگر چه مي خواهم؟
هيچ!
دستانت را در دستهايم جا گذاشتی
نگاهت را در نگاه�
و خيالت را در خيالم...
و من آرامم ... آرامتر از هميشه

سلام مــــــــــــاه مــن !
احوال مهتابیت چطور است ؟!
چه خبــر از تمام خوبی هایت و تمام بدی های مــن ؟!
می دانم ، تحملم مشکل است … ، اما
یک وقت خســته نشوی و بــروی مــاه دیگری شوی … هیچ کس به اندازه مــن نمی تواند آســـمانت باشد !
تو فقط ماه من بمان...

عاشـــــــق اونیـــــــــــم کـــــــــــه
می تونـــــــه منــــــــــو بخــــــــــــندونه
وقتـــــی
نمـــــی خـــوا�
حتـــــــی
لبخـــــــند بزنـــــم!!!

در زندگی آدم
وقت هایی پیش می آید که دوست دارد تمام خاطرات را از ذهنش بیرون بکشد
بچیندشان روی میز و یکی یکی ببوسدشان
اما امان از خاطراتی که نه برای بوسیدن خوبند
نه حتی از ذهن بیرون می آیند …
کز می‌کنند یک گوشه ی مغز
زانوی غم بغل میگیرند و به تمام خاطرات خوب نیشخند می زنند …
آن‌وقت است که با خود فکر می‌کنی کاش مغز به قدری کوچک و ناتوان بود که آدم حتی نمی‌توانست اسم خود را به یاد آورد

دوســـت دارم فـــقط یـــک بـــار ســـرت را روی شـــانه ام بگـــذاری
تا تپـــش نامنـــظمِ قلـــبم را احســـاس کـــنی
امـــا از آن می تـــرسم که قـــلبم بـــه احـــترامت بـایـــستد...

چـــقدر دلـــتنگ حـــضورت هـــستم ،
کـــاش عکـــست هـــم بـــوی تـــو را داشـــت . . .

لطفـــــا ً !!!
کمــــی دورتـــر بـــایـــست …
مـــن دیـــوانـــه تـــر از آنـــم …
کــه بـــی هـــوا ،
در آغــوشـــت نـــگیـــرم … !

نگـــران فردایت نباش !
" خدا " ی دیروز و امروزت ، فردا هم هست
خوشبختی یعنی نگــــاه " خدا " ...

دلم یک شب تنهایی میخواهد
با یک عالمه " تـــو "
و تمام گوشه کنارهای اغوشت...

ایــن بــار کــه رو بـــه رویـــم بـنـشـیـنــی ،
بـــه انــدازه ی یــک پـلــک زدن هـــم ،
از دسـت ات نـمـی دهـــم
آنــقـدر بـــه تـــو خــیـــره مـیـشـوم تــا ،
چــشــم هـایـــم تــار ِ عــنــکـبــوت بـبـنــدد ...

نگـــاهت کـــه می کـــن�
چیزی مرا از نداشتن ها جدا می کـــند ،
با تو کـــه می خند�
قفل های این روزها باز می شوند ،
عاشقانه کـــه صدایم می کـــنی
نامم دل انگـــیز ترین آوای دنیا را به خود می گـــیرد ،
چه خوش اتفاقی ست
با " تـــو " بودن...

مـــــــن عاشقـــانـــــه هایـــــــم را
روی همیـــــــــن دیـــــــــوار مجـــازی می نویســــــــم !
از لـــج خــــــــودم . . .
که ترســــــــــیدم و نتــــــــوانســـــــــت�
ایـــــــن هــــا را واقعـــــــی بــه تو بگوــــــــم. . .

ایـن شــعرهـــا
بـــرونــد بــه جــهنّ�
مــن فقــط
دیــوانـه ی آن لحــظه ام…
که قــــلبت…
زیــــر ســـر�
دسـت و پـــا بزند…

دستم به تو که نمی رسد،
فقط حریف واژه ها می شو�
گاهی، هوس می کنم،
تمام کاغذهای سفید روی میز را،
از نام تو پرکنم … تنگاتنگ هم،
بی هیچ فاصله ای
از بس، که خالــی ام از تو
از بس، که تو را کـم دار�
آخر مگرکاغذ هم، زندگی می شود ؟

رسم ” خوب” ها همین است
حرف آمدنشان شادت می کند
و ماندنشان
با دلت چنان می کند
که هنوز نرفته
دلتنگشان می شوی
دنیا دنیا دلتنگتم خوبِ من...

این روزها نوازنده ی خوبی شده ام...
دلم شور می زند، چشمانم تار!!!

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت
مانند عشق از دل و از جان بخوانمت
تا کوهها صدای مرا منتشر کنند
همراه بادهای پریشان بخوانمت
چشمم سفید گشت و تو از ره نیامدی
یعقوب وار، یوسف کنعان بخوانمت
بگذار تا به یمن ظهورت، بهار محض
بر گوش شاخه های زمستان بخوانمت
آهنگ التهاب سراب است در دل�
بگذار تا به لهجه باران بخوانمت