بنیامین

سلام خدمت آقا امام زمان(عج)
آقا کی میایی همه منتظر تو هستند...
این بی دین ها با نام دین به ما ظلم میکنن چادر مادرت را از سر مادران و خواهران ما حذف می کنن و یا به آن بی حرمتی میکنند با نام آزادی در دین...
آقای خوبی ها بیا و حق مادرت حضرت زهرا(س) را بگیر...
اللهم عجل لولیک الفرج
السلام علیک یا فاطمه زهرا(س)

بیا یاد بگیریم زیبایی ظاهری، مهمان امروز و فردای زندگی ماست.
- تو تاکسی، وقتی مرد کناری ات بیش از حد بهت نزدیک میشه؛ آرام و با احتیاط، کیفت رو از روی پات برمیداری و میگذاری کنارت؛ بین خودت و اون مرد!
- تو مهمونی خانوادگی همه مشغول حرف و شوخی و خنده اند، تو هم؛ اما یکدفعه میبینی جو داره عوض میشه و شوخی ها تغییر میکنه؛ خیلی سنگین و آهسته از جات بلند میشی و با یه سوال معمولی خودت رو کنار مادرت جا میدی!
- تو کلاس دانشگاه سرسختانه داری در مورد مطلبی با استاد بحث میکنی که یکی از پسرها وارد بحث میشه، به حرفات ادامه میدی،‌ اما یکمرتبه احساس میکنی بحث دیگه علمی نیست و بیشتر کِرکِر دختر و پسری است؛‌ مودبانه از استاد عذرخواهی میکنی و میگی بعداً مزاحمش میشی و بدون هیچ حرف و عکس العمل دیگه ای میشینی سرجات!
- تو اتوبوس با دوستات مشغول حرف زدن و خندیدنید که ناگهان متوجه نگاه ها و پچ پچ های چندتا پسری میشی که آخر قسمت مردونه ایستادند و هر از گاهی به شما نگاه می کنند و به هم یه چیزی میگن و میخندند؛ یه مرتبه به دوستات میگی: بچه ها بسه دیگه و روت رو به سمت پنجره بر می گردونی!
- تو مغازه مات موندی که کدوم یک از این جنس های قشنگ رو انتخاب کنی که یکدفعه سنگینی نگاه خندان و پر حرف پسر صاحب مغازه رو، روی خودت حس میکنی؛ تمام چیزهایی که دستته میگذاری روی میز و یه تشکر سرسری میکنی و از مغازه خارج میشی!
- پیراهن کوتاه و بدون آستین و بازی که تازه کادو گرفتی رو پوشیدی و مدام جلوی آیینه خودت رو برانداز میکنی و از مادرت میپرسی قشنگه یا نه، که صدای در بلند میشه و مادرت میگه برادرته؛ به سرعت به سمت اتاقت میدوی تا لباست رو عوض کنی!
- بعد از یه روز پر تلاش و کلی درس و کلاس، خسته و پیاده در حالی که از شدت خستگی حس نداری که چادرت رو که از سرت سر خورده جلو بکشی داره سلانه سلانه به خونه میری که صدای متلک هایی رو میشنوی؛ بدون تامل دستهای پر از خستگی ات رو به سمت چادرت میبری و میکشی اش جلو و بعد محکم میگیریش و با قدم های محکم و پر سرعت به سمت خونه راه می افتی!
حالا خدا که تو را آفریده، به عنوان مالک وجودت توصیه کرده: مواظب تار مویت باش که نگاه نامحرم روی آن نشینه! مراقب جسمت باش، مبادا چشمان هرزه رویش خط خطی کنه! هوای نگاهت را داشته باش، نکند نظر بازی کنی! گوش هایت، فراموش نکن که هر چیزی ارزش شنیدن نداره!
میبینی؟! همه ی این ها عکس العمل های زیبا و ناخودآگاه یه فطرت پاک و سالمه!
فطرتی که امانتداری رو یاد گرفته!
درست مثل وقتی که کتابت را به دوستت می دهی و می گویی: مواظب باش چای رویش نریزد، جلوی دست خواهرزاده ات نگذاری رویش خط خطی کند،
و...تو به عنوان مالک اون کتاب، آخرین توصیه ها را به دوستت میکنی و چقدر ناراحت میشوی از آن روزی که در امانت خیانت کنه!
حالا خدا که تو را آفریده، به عنوان مالک وجودت توصیه کرده: مواظب تار مویت باش که نگاه نامحرم روی آن نشینه!
مراقب جسمت باش، مبادا چشمان هرزه رویش خط خطی کنه!
هوای نگاهت را داشته باش، نکند نظر بازی کنی!
گوش هایت، فراموش نکن که هر چیزی ارزش شنیدن نداره!
و تو به عنوان بنده ی همان خدای مهربانی که خاطرت را می خواد و غصه ات را میخوره و هر لحظه عاشقانه نگاهت می کنه،‌
چقدر امانتدار امانت ارزشمند او بوده ای؟
چقدر قدر خودت را دانسته ای؟
چقدر حافظ تک تک زیبایی های ظاهری و باطنی وجودت بوده ای؟
چقدر خودت،‌ چشمانت،‌ گوشهایت، دستانت،‌ موهایت،‌ لبخندت، اندیشه ات را به حراج گذاشته ای؟!‌ چقدر؟!
زیبایی وجودی
معلوم است که همه ی روزهای زندگی و لحظه های آن برای من و تو یکسان نخواهد بود،
اما باید یاد بگیریم که معیار خوشی ها و سختی ها و انتخاب ها و عملکردمان، فقط و فقط خدا باشد و آنچه که او می خواهد!
مسلماً یکی از آن چیزهایی که برای من و توی دختر، بیش از همه مورد امتحان قرار خواهد گرفت، حفظ حیاء و زیبایی وجودی است!
یکی از مهمترین خصوصیات و ارزش ها و بایدهای وجود یک زن؛ و البته در دیدی وسیع یک انسان!
همان عاملی که مدام تلنگر رعایت حریم ها و حرمت ها و فاصله ها را به نفس کنکاشگر و مشتاق من و تو می زند و ما را از خیلی چیزها و خواسته ها باز می دارد!
یاد بگیریم بعضی ارزش ها،‌ مختص زمان و مکان خاصی نیستند و همیشه هم آنند که خدا خواسته و گفته!
یاد بگیریم زیبایی ظاهری، مهمان امروز و فردای زندگی ماست، آنچه می ماند و همچنان مهم و ارزشمند خواهد بود، زیبایی باطنی است؛ زیبایی حیاء؛ زیبایی عفاف!
یاد بگیریم تعریف دیگران از زیبایی ما، تنها و تنها آن چیزی است که در ظاهر می بینند که ای کاش باطنمان را نیز می دیدند!

آنچه برای خالق ما از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیبا بودن در کنار جلب توجه نکردن است.
عبارت «چادر، حجاب برتر» را زیاد شنیده و در جای جای دیوارها و دیوارکوب های شهر و کشور دیده ایم. عبارتی که گاه از فرط تکرار، خسته کننده و عادی و شاید بی معنا شده است.
دختر امروزی، دوست دارد دیده شود؛ زیبا به نظر برسد؛ عقب مانده و ساده و... لقب نگیرد.
به همین خاطر است که حتی اگر با اصرار خانواده، جبر محیط و یا انتخاب خود نیز حجاب برتر را انتخاب کند،به آن قانع نخواهد بود.
سیاهی یک رنگ چادر، چیزی نیست که حس زیبایی خواهی دختر جوان امروزی را ارضا کند.
سادگی چادرهای سنتی نیز آنقدر زیاد و کارکردن با آنها دشوار است، که دختر وارد اجتماع شده امروز، چنین چادری جزو الویت های انتخابی اش نباشد.
دختر امروز، دختر با حجاب برتر امروز، تحت تأثیر آموخته های رسانه ای، در پس زمینه ذهنی اش عبارتی فراتر از این حجاب برتر می درخشد: «تو با حجاب زیباتر خواهی بود.»
اینکه این عبارت تا چه حد درست است، نیازمند نگاهی دوباره به تحولات و اتفاقات میدانی و موجود پیرامونمان است.
نگاهی به آنچه به عنوان حجاب و در قالب زیبایی دیده و بعضاً ارائه می شود.
دخترکان چادر به سری که آرایش هایی به زنده ترین و زننده ترین صورت های ممکن بر صورت دارند که تضاد جالب و زیبایی را نیز در کنار رنگ مشکی چادرشان به وجود می آورد.
چادری هایی که مانتوهای تنگ و چسبان شان که از میان چادر به کنار رفته شان، هر چشمی را به دنبال خود می کشد.
محجبه هایی که زیر چادرهایشان از مد این روزهای جامعه غافل نشده و ساپورت پوش به خیابان می آیند.
خانم هایی که آرایش غلیظ را برای رنگ و لعاب دادن به بی حالی و بی حسی صورتشان، مجاز دانسته و نمی خواهند بیمار به نظر برسند!
از منظر بسیاری از روشنفکران امروزی، تمام اینها آزادی ها و عادیات زندگی یک دختر است؛ دختری که می خواهد در کنار حجابش، زیبا هم باشد؛
دختری که می خواهد حجابش زیباترش کند؛ دختری که می خواهد با حجاب زیبا باشد!
با این ملاک، مشخص می شود که حجاب تنها به معنای پوششی مانند چادر نیست که با سرکردن آن بتوان هر طور که می خواهیم در انظار ظاهر شویم؛ حجاب سپری است برای دفع نگاه ها و جلب توجه ها. پس انتخاب ظواهری که این سپر را بی اثر کند و ما را همچنان در معرض توجه قرار دهد، به معنای بی حجابی است
اما اگر نگاهی به قرآن و آموزه های دینی مان داشته باشیم، با عباراتی در تضاد با این روند برمی خوریم:
«وَلا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلا مَا ظَهَرَ مِنْهَا.» از زینت های خود جز آن مقدار که معلوم است را آشکار نکنید. (نور/31)
«وَلا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِیَّةِ الأولَى.» همچون دوران جاهلیت نخستین در میان مردم ظاهر نشوید. (احزاب/33)
«وَلا یَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یُخْفِینَ مِنْ زِینَتِهِنَّ.» هنگام راه رفتن پاهای خود را به زمین نزنید، تا زینت های پنهانتان آشکار نشود.(نور/31)
آنچه در یکایک آیات قرآن به چشم می خورد، تأکید بر حفظ و حراست از زیبایی های ظاهری و باطنی و عدم جلوه گری در انظار است.
این بدان معناست که حجاب و پوشش تنها یکی از ارکان حفظ حیاست، گفتار و رفتار و حرکات نیز نیازمند حیا هستند.
در برخوردهای اجتماعی عدم خودنمایی و نشان دادن زیبایی ها و جلوه گری نیز به میزان پوشش مهمند و مورد تأکید.
با این ملاک، مشخص می شود که حجاب تنها به معنای پوششی مانند چادر نیست که با سرکردن آن بتوان هر طور که می خواهیم در انظار ظاهر شویم؛ حجاب سپری است برای دفع نگاه ها و جلب توجه ها.
پس انتخاب ظواهری که این سپر را بی اثر کند و ما را همچنان در معرض توجه قرار دهد، به معنای بی حجابی است.
می توان گفت آنچه امروزه به عنوان چادر در انواع طرح ها و نقش ها، با زر و زیور فراوان عرضه می شود، نه تنها حجاب و مانع خود نمایی و جلوه گری نیست که خود عاملی است برای جلوه گری و تبرج بیشتر.
البته مسلم است که اسلام مانع زیبایی و زیبایی خواهی نیست؛ اسلام دین رهبانیت و تفریط نیست؛ اسلام همانقدر که به این مسائل اهمیت می دهد به آراستگی و تمیزی و... نیز اهمیت می دهد.
اما آنچه برای خالق ما از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیبا بودن در کنار جلب توجه نکردن است؛ که بهترین مصداق آن، زیبا بودن برای خانواده است: «وَلَا یبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ.» زینت خود را جز برای همسرانشان آشکار نکنند. (نور/31)
از منظر اسلام، خانواده محلی است برای ارضاء همه نیازها و خواست های جسمی و روحی، خانواده امن ترین و زیباترین کانونی است که می توان در آن بهترین بود.

چادر مادر من فاطمه(س),حرمت دارد...
قاعده,رسم,شرایط دارد...
شرط اول:همه ش نیت توست,محض اجبار پدر و مادر,
یا که قانون ورودیه دانشگاه است,
یا قرار است گزینش شوی از ارگانی,
یا فقط محض ریا,شایدم زیبایی,یا کمی آرایش,
نمی ارزد به ریالی خواهر...
چادر مادر من فاطمه(س),شرطش عشق است...
عشق به نجابت به وفا,عشق به حجاب و حیا,عشق به چادر زهرا(س),
که برای تو و امنیت تو خاکی شد...
تا تو امروز شوی راحت و آسوده...
کسی سیلی خورد,خون این سیل شهیدان,همه ش با هدف چادر تو ریخته شد,خواهرم...
حرمت این پارچه ی مشکی کعبه والاست...یادگار زهراست(س)...
نکند چادر حضرت زهرا(س) سر کنی اماروشت,منشت,بشود عین زنان غربی,خنده های مستی,چشمک و ناز و ادا,عشوه های ناجور و ...
بخدا قلب خدا میگیرد...
بخدا مادر من فاطمه زهرا(س) شاکی میشود...
به همان لحظه سیلی خوردن,لحظه پشت در او سوگند...
خواهرم چادر مادر من فاطمه(س) حرمت دارد...
خواهرم!همه دارو ندارم به فدایت حرمتش را نشکن...

نـفـریـنـش نـمـیـکـنـم...
امـا هـمـیـن کـه نـامـش در بـیـن دعـاهـای نـمـاز شـبـم نـیـسـت...
کـافـی اسـت...

یادم میاد یه روز برات مثل پریزاد بودم
تو باغ سرسبز چشات
یه سروآزاد بودم

بی بی جان...
هزاران کلید هم بیاورند،
قفل دلتنگی های دلم را باز نمی کنند
شاه کلید دلم ، فقط نگاه توست....
یا فــاطمه زهــرا (س)

خیلی سخته کارت به جایی برسه که وقتی میخوای نوشابه یا دوغ بخوری اونو فوت کنی :(((( هـــــــــــــــــــی

به جایی رسیدم كه...جایی كه وقتی یكی دلی رو میشكونن به روی خودم نمیارم ساده از كنارش میگذرم,جایی كه با دیدن بی معرفتیا فقط یه لبخند میزنیم,همیشه همه تلاشمو كردم كه كسیو ناراحت نکنم,اما دل خودم بیشتر از همه از دست كسایی شكست كه بهم میگفتن تو واسه این دنیا زیادی خوبی

"خـــــــدای عزیز بگو چه کنم تا محبت تو را جبـــــــران نمایم"
یک عمر به خدا دروغ گفتم و خدا هیچ گاه به خاطر دروغ هایم مرا تنبیه نکرد.
می توانست، اما رسوایم نساخت. و مرا مورد قضاوت قرار نداد.
هر آن چه گفتم را باور کرد.
و هر بهانه ای آوردم را پذیرفت.
هر چه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد.
امّا مــــن !
هرگز حرف خدا را بـــــــــــــاور نکردم...

یـکـی از لــذتـهـایـی کـه دیـگـه نـیـسـت...
دوسـت داشـتـن کـسـی کـه بـمـونـه و نــره...
تـنـهـا نـمـونـم و تـنـهـا نـذاره....

دلم زار ِ زینبه ..
گوشه ی چآدر ِ زینبه ..
امشب جون ِ همه برلبه ..
روضه خون مآدر ِ زینبه ..
وآی زینب

یک آدمهایی هم هستند که اهل غر زدن نیستند. ناله نمی‌کنند.
حوادث و غم‌های زندگی‌شان را نمی‌گیرند سر دست و سر هر گذری فریادش نمی‌زنند.
آدمهای لبخندهای همیشگی‌اند این آدمها.
تکیه‌گاهند و کسی معمولا شکستن‌شان را نمی‌بیند.
همین آدمها اما گاهی پشت لبخندهای همیشگی‌شان، پشت ظاهر آرام و صبورشان غم‌های بزرگی دارند.
خواستم بگویم حواستون به این آدمها باشد.

***دل نوشته ***
السلام علیک ایتها المظلومة المغصوبة
بی بی جان من دلم را نذر تو کرده ا�
و این دلنوشته ها سهم دلتنگیهای من برای تو
و امروز نقطه ی شروع
.
.
.
می پذیری مرا بی بی جان؟
یا فاطمه الزهــــــــرا (س)

***دل نوشته ***
نه نشــانی از تو دارم...
و نه خوب شناخته ام تو را...
تمام دلخـــوشیم نامیست،
که از تو به یادگـــار دارم...
اما باز هم سالی گذشت،
و من چیزی برایت ندارم...
جز شـــرمندگی...
پنــاهم باش "بی بی جان"...
یا فاطمه الزهــــــــرا (س)

کاش میدانستی آن کسی که در تو امید به زندگی را
پرورش میداد، خودش محتاج، قطره ای از باران محبت بود.

اونـقـدر مـهـربـون بـود�
کـه حـالا بـایـد بـه خـیـلـیـا ثـابـت کـنـم کـه احـمـق نـیـسـتـم...

دلـــ ــتــ ـنــگــ ــم مانند نقطه چین هایی که هیچ وقت به هم نمی رسند...

***دل نـوشـتـه***
بــی بــی جـــان،
میگویند بالاتر از عشق عادت هست،
نمیدونم چی بگ�
من که به لحظه لحظه های زندگی�
با یاد شما بودن عادت کرده ام،
و خیلی از عادت های دیگه که فقط شما هستی و بس
بــــی بـــــی جــان،
کسی را که به تو عادت کرده
رهایش مکن....
یا فاطمه الزهــــــــرا (س)

در زمانیکه زمان یاد ندارد چه زمان/و مکانیکه مکان یاد ندارد چه مکان
دل من در بی یک واژه ی بی خاتمه بود/اولین واژه که آمد به نظر فاطمه زهرا (س)بود...
یا فاطمه الزهــــــــرا (س)