سالها می گذرد باز گرفتار خود�
با همین حال به دنبال دل یار خود�
در به در در پی یک نسخه شفا بودم لیک
من بیچاره یک عمر است که بیمار خود�
کار دنیا به خودش برده و مشغولم کرد
بی وفا بوده ام ، اینجور پی کار خود�
به همین رنگ ریائی دل خود خوش کرد�
غافل از خون جگر خوردن دلدار خود�
روز و شب گریه ولی معرفتی نیست که من
بسته و سوخته ی این تن تبدار خود�
من و دلبستگی اینجور به دنیا ، ای وای
سالها می گذرد باز گرفتار خودم

مهدی جان به حق مادرت زهرا بیا
لایک نمیخواهم فقط یه دعای فرج منو مهمون کن برای ظهور آقا امام زمان(عج)

قطعه گمشده ای از پر پرواز کم است
یازده بار شمردیم و یکی باز کم است
این همه آب جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

یک روز به هیبت سحر می آید
با سوز دل و دیده ی تر می آید
یک روز به انتقام هفتادو دو شمس
با سیصد و سیزده قمر می آید

باز هم غروبِ جمعه شد آقا نیامدی

باقر العلوم ﴿ علیہ‌السلام ﴾ :
وقٺی قائمِ ما (اهل بیٺ) قیام کرد
دسٺِ خود را بر روی سرِ بندگان قرار می دهد
بہ برکتِ آن ، عقل ها و اندیشہ ها از پراکندگی نجاٺ پیدا کرده
و فهمِ آنها کامل می گردد .
منبع : [ الکافي ، ج۱ ، ص۲۵ ]