حافظ از راز دل "Arash 71" میگوید:
گر دست دهد خاک کف پای نگار�
بر لوح بصر خط غباری بنگار�
پروانه ی او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپار�
.
.
.
چقدر عاشق و چقدر فداکار!به قدری هدف یا محبوب برای تو ارزشمند و عزیز است که حاضر به فداکاری های بزرگ هستی تا به اون برسی.با وجود بی وفایی های اطرافیان و بی اعتنایی هاشون بازهم گوهر محبت و عاطفه توی وجودت موج میزنه.گاهی نبودنت رو به یاد اطرافیان بی وفا میاری و با اینکار سعی میکنی به اونها بفهمونی که اگر نباشی چقدر از این بابت دچار ناراحتی خواهند شد.گاهی نهایت ناراحتی و عجز خودت رو با نفرین ابراز میکنی و اون شخص بی وفا یا اطرافیانت رو از آه گیرایی که داری میترسونی.بی قرار نباش.صبرت وجودت رو که تا الان کم هم نبوده بیشتر کن.خداوند متعال بنده های صبور رو بی نهایت حمایت میکنه.با چشم باز به دنبال مقصود برو تا موفق و کامروا باشی.
انشاء االله
