دي ماه بود ...
طبق معمول امتحانا شرو شده بود ...
بش گفتم خانومم تو امتحانا من بت SMS نميدم ...
نگي بىمعرفت شدم ...!!!
نميخوام حواست از درست پرت شه ...
فقط وقتي رسيدي خونه بهم بگو که خيالم راحت شه ...
خودم وقتايي که ميخواست استراحت کنه و بخوابه از خواب بيدارش ميکردم ...
خودم همش نگران بودم که وقتي ميگف تموم شده ميگفتم يه دور ديگه بخون خيالم راحت شه ...
روز آخر ...
بم گف ... من بخاطر تو درسم افت کرد ... فکر تو باعث کم شدن نمره هام شد ...
اشک تو چشام جم شد ...
بىانصاف من ...؟!
مني که از خودت بيشتر نگران درسات بودم ...؟!
باشه .... اينم ميذاريم به پاي بي معرفتىِ روزگار ...
ولى اين سوال همش تو ذهنم موند ...
واقعا مقصر من بودم ...؟!
من حتي تو امتحاناي خودم جواب يه SMS شم دير ندادم اما تو امتحاناش نميرفتم سمتش تا خودش بياد ...
واقعا تقصير من بود ...؟!
بچه ها دعا کنين عشقم امتحاناي اين ترمشو بهتر بده ...
الان که ديگه من نيستم که ذهنشو درگير کنم ...
ﻻيک = صفر

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(