اینم یه شوک احساسی به افتخار دوستمون پاشنه طلا و پدر جانبازش
دیگه طاقتم تموم شد رفتم جلو و به اون خانوم گفتم یه نگاه به خودت بنداز...
این چجور زندگیه که هر روز با سر و صورت خونی و کبود میای بیمارستان...
از اون عوضی طلاق بگیر و خودتو راحت کن ، مردی که دست بزن داره به درد جرز لای دیوار میخوره...
اون خانومه در حالی که داشت اشکشو با گوشه روسریش پاک می کرد گفت...
خانم پرستار آخه می دونی چیه ...
خیلی دوسش دارم نمی تونم تنهاش بذارم...
نمی تونم وقتی داره با چاقو انگشت خودشو می بره بی تفاوت بمونم...
بهتره منو لت و پار کنه تا اینکه به خودش صدمه بزنه...
در حالی که با تعجب نگاه می کردم بهش گفتم مگه شوهرت چشه.....
گفت جانباز اعصاب و روانه...
دنیا رو سرم خراب شد و به پای اون زن فداکار افتادم که منو ببخشه....
به افتخار تمام جانبازان بایستید و کلاه از سر بردارید که به گردن تک تکمون حق دارن

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))