رفتنت آغاز ویرانی ست،حرفش را نزن
ابتدای یک پریشانی ست،حرفش رانزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشمهایم بی تو بارانی ست،حرفش را نزن
آرزو دار ی که دیگربرنگردم پیش تو
راه من بااینکه طولانی ست،حرفش را نزن
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کارِآسانی ست ،حرفش رانزن
خورده ای سوگند روزی عهدِخودرابشکنی
.این شکستن نامسلمانی ست،حرفش رانزن
خواستم دُنیابِفَهمَدعاشِقَم،گُفتی به من،
عشق ِ ما یک عشق پنهانی ست…حرفش رانزن
حرفِ رفتن میزنی وقت که محتاج توأ�
رفتنت آغازِویرانی ست…حرفش رانزن..

از دلتنگی خستم انقدی که نمیتونم بگم چقد هرکی مثل من انقد خستس لایک کنه بفهمم تنها نیستم

دل پیش کسی باشد، وصلش نتوانی
لعنت به من و زندگی و عشق و جوانی
در چشم همه روی لبم خنده نشاندم
درحال فرو خوردن بغضی سرطانی
آیا شده از شدت دلتنگی و غصه
هی بغض کنی ،گریه کنی،شعر بخوانی؟
دلتنگ توام ای که به وصلت نرسیدم
ای کاش خودت را سر قبرم برسانی

عاقبت روزی مزار سرد من
معبد دنجی برایت می شود
عکس من با اخرین لبخند من
شاهد شب گریه هایت می شود
می گذاری سر به روی قبر من
سنگ قبرم می شود دنیای تو
از تمام انچه باهم داشتی�
یاد مـــــــــــــن می ماندو فردای تــــــو
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ♡

بی طاقتی این روزها جایی دلت گیر است
بو برده ام از شهر من قصد سفر داری
بو برده ام از عطر مشکوک تنت شب ها
جایی دگر عشقی دگر یاری دگر داری
سردی زمستانی در این گرمای تابستان
لب های بی رنگ و نگاهی بی ثمر داری
آهسته گفتی: دوستت دارم و از لحنت
معلوم شد از من کسی را دوست تر داری

دلم واسه ی روزای گذشته م خیلییی تنگ شده کسیو نداشتم بهش بگم اینجانوشتم میخوادتاییدبشه میخوادنشه