تنها بودم....
چون کسی رو پیدا نکردم که بتونم تنهاییمو باهاش تقسیم کنم....
تنها شدم....
چون کسی که تنهاییمو باهاش تقسیم کردم نخواست باورم کنه....
تنها میمونم....
چون احساساتی نیستم.... اما حساسم و تحمل یه قضاوت دیگه رو ندارم....
تنهایی من.... تاوان ساده بودنِ بیش از حدَمِ....
کاملاً همینجوری نوشتم.... متنش حس خاصی داشت....
باور ندارم که تنهایی خوبه.... عمر داره میره... گذشته رو رها کردم... همه رو بخشیدم.... با همه خوبم.... چون حس خوبیه..... آرامشِ بعد از بخشش...
بگذریم از هم.... :-)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(