آﻣﺪی ﺟﺎﻧﻢ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ وﻟﯽ ﺣﺎﻻ ﭼﺮا
ﺑﯽ وﻓﺎ ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﻦ اﻓﺘﺎده ام از ﭘﺎ ﭼﺮا ؟
ﻧﻮش داروﯾﯽ و ﺑﻌﺪ از ﻣﺮگ ﺳﻬﺮاب آﻣﺪی
ﺳﻨﮕﺪل اﯾﻦ زودﺗﺮ ﻣﯿﺨﻮاﺳﺘﯽ ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ؟
ﻋﻤﺮ ﻣﺎ را ﻣﻬﻠﺖ اﻣﺮوز و ﻓﺮدای ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﯾﮏ اﻣﺮوز ﻣﻬﻤﺎن ﺗﻮ ام ﻓﺮدا ﭼﺮا ؟
ﻧﺎزﻧﯿﻨﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﺎز ﺗﻮ ﺟﻮاﻧﯽ داده اﯾﻢ
دﯾﮕﺮ اﮐﻨﻮن ﺑﺎ ﺟﻮاﻧﺎن ﻧﺎزﮐﻦ ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﺮا ؟
وه ﮐﻪ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻋﻤﺮﻫﺎی ﮐﻮﺗﻪ ﺑﯽ اﻋﺘﺒﺎر
اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﺪن از ﭼﻮن ﻣﻦ ﺷﯿﺪا ﭼﺮا ؟
ﺷﻮر ﻓﺮﻫﺎدم ﺑﭙﺮس ﺳﺮ ﺑﻪ زﯾﺮ اﻓﮑﻨﺪه ﺑﻮد
ای ﻟﺐ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺟﻮاب ﺗﻠﺦ ﺳﺮﺑﺎﻻ ﭼﺮا ؟
ای ﺷﺐ ﻫﺠﺮان ﮐﻪ ﯾﮏ دم در ﺗﻮ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﻧﺨﻔﺖ
اﯾﻨﻘﺪر ﺑﺎ ﺑﺨﺖ ﺧﻮاب آﻟﻮد ﻣﻦ ﻻﻻ ﭼﺮا ؟
آﺳﻤﺎن ﭼﻮ ﺟﻤﻊ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
در ﺷﮕﻔﺘﻢ ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﭘﺎﺷﺪ ز ﻫﻢ دﻧﯿﺎ ﭼﺮا ؟
در ﺧﺰان ﻫﺠﺮ ﮔﻞ ای ﺑﻠﺒﻞ ﻃﺒﻊ ﺣﺰﯾﻦ
ﺧﺎﻣﺸﯽ ﺷﺮط وﻓﺎداری ﺑﻮد ﺧﻮﺧﺎ ﭼﺮا ؟
ﺷﻬﺮﯾﺎرا ﺑﯽ ﺣﺒﯿﺐ ﺧﻮد ﻧﻤﯽ ﮐﺮدی ﺳﻔﺮ
راه ﻣﺮگ اﺳﺖ اﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﯽ ﻣﻮﻧﺲ و ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺮا ؟
ﺷﻬﺮﯾﺎر

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(