کـــسـایـــی هـــســتــن
کــــه مـــیـان ایـــنــجـا و واســــه یـــه کـــســی
عـــــاشـــقــــانــــه مـــی نــویـــســـن و
نــــقـــشــه هـــا و خــــاطـــره هــــا .. .
گـــاهـــی بـــا خــــودم فـــکــر میـکــــنـم کـــه
چـــه خــــوشـــبـــخـــتــن اون آدمـــا .. .
بـــرا هـــمـــه خـــوشــــی میـخـــوام ..
ولـــی ..
خــــدایــــا .. ؟؟
خــــب مـــنـــم دوس داشــــتـــم .. !!
دوس داشــــتــم عـــاشـــق شـــم و یـــکـــی عـــاشــــقـــم بــــاشــــه .. .
تـــــو کــه خـــبــر داشـــتــی .. !!
دیــگـه شـــوقـــی واســه عــاشــق شـــدن و
عـــاشــقــی کــردن نــیســت ..
دمــــت گـــرم .. .
ولـــی ایــن رســـمــش نــبـــود ..

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(