صد دانه یاقوت،‌ رفتند مدرسه/ با هم نوشتند، مشق و هندسه/ همة آن‌ها، دسته به دسته/ در زنگ تفریح، یک جا نشسته/ بازی‌ها کردند، آنان آهسته/ تا این‌که شدند، همگی خسته/ یاقوت‌ها با هم، شدند روانه/ دست در دست هم، به سوی خانه/ تکالیف شب،کتاب‌های باز/ تلاش می‌کردند، یاقوت‌های ناز/ تا این‌که روزی، باسواد گشتند/ استاد شیمی، و مواد گشتند/ بابای آن‌ها، عمو مصطفی/ یادش گرامی، در دل‌های ما/ شاد است و جوان، زیرا که دیگر/ او هست بابای صد کیمیاگر.(ژی ژی)

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))