ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﻡ
ﺍﺯ ﺗﺒﺎﺭ ﺣـــــﻮﺍ ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳـــــﻢ
ﻭ ﺁﺗﺸﻔﺸﺎﻥ ﻏــــﺮﻭﺭ ، ﻋﺸﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻟﺮﺯﺍﻧﺪ
ﺻﺪﺍﯼ ﻟﻄﯿﻔﻢ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏﻠﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﺩ
ﻣﻦ ﯾﮏ ﺩﺧﺘﺮﻡ
ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺑﻬﺸﺘﻢ ، ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺁﺗﺸــــــﻢ
ﺳـــــﻮﺯﺍﻥ ، ﺩﺍﻏــــــــ
ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﺗـــــﺶ ﻣﯽ ﮐﺸﻢ ﺑﺎ ﮔﺮﻣﺎﯼ ﻭﺟــــــﻮﺩﻡ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺑﺨــــــﺸﻢ ﺑﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﯾﺨــــــ ﺯﺩﻩ ﺍﺕ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻦ ﺩﺧـــــــﺘﺮﻡ ، ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸــــــــﯽ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﻡ
ﻣﻦ ﻏﺮﻗـــــﻢ ، ﻏﺮﻗـــــــــ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﺍﺣﺴﺎﺳــــــــﻢ
ﺗﻦ ﭘﻮﺷــــــــﻢ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﯾﺸﻢ ﻋﺸــــﻖ ﺍﺳﺖ
ﻫﻮﺱ ﺩﺭ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﻟﻐﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﯿـــــــﻢ ﻧﻘﺸﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺣﺮﻣﺖ ﻧﻤﯽ ﺷــــــﮑﻨﻢ ، ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﯽ ﻧﻤﯿـــــــــﮑﻨﻢ
ﺩﻝ ﻧﻤﯿﺸﮑــــــــــﻨﻢ ، ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻫﺮﺯ ﻧﻤــــــــﯽ ﺭﻭﺩ
ﺩﻧﯿﺎﯾﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻓﺮﻗــــــــــ ﺩﺍﺭﺩ ، ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺁﺳــــــــــــﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺒﻊ ﺁﺭﺍﻣﺸـــــــــــﻢ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﺴﺖ
ﺑﯽ ﮐﺴﯿﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻏﻮﺵ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﯽ ﮐـــــــــــــﻨﻢ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻪ ﻟﻤـــــﺲ ﻭ ﺩﺭﮎ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﻢ ﺷﺪﯾــــــــــ
ﺑﺪﺍﻥ : ﺿﻌﻴﻔــــــــــــ ﻧﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻦ ﺩﺧـــــــــــــﺘﺮﻡ

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(