یهِ دُختَرآیے هَستَـن خِیـلے مَغرؤرَن
بهِ کَسے رؤ نِمیـدَن
زؤد عَصَبْے میشَن
تآ یهِ چیزئ میگے تُند تُند جَؤآبِتؤ میدَن
لَجْبآزَن
اینآ هَمؤنآییَن کهِ بآ آهَنگ غَمگین گِریهِ میکُنَن
ىهِ دُختَرآیے هَستَن ؤقتے بآ عِشقِشؤن دَعوآشؤن میشهِ
میگَن مُهِم نیسْ ؤلے أز دَرؤن آتیش میگیرَن
یهِ ؤَقتآیے میگَن خؤآبَم میآد ؤلے تآ صُب
آهَنگ گؤش میدَن و أَشکْ میریزَن
اینآ هَمؤنآییَن کهِ یهِ رؤزئ یَؤاشَکے عآشِقْ شُدَنُ بهِ کَسے نَگُفـتَنْ
اینآرؤ أذیَت نکُنین
اینآ غُصهِ هآئ یؤاشَکے زیآد دآرَن

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(