پــســت اخـــر....
ســلــامـتــیـه همــه عــاشـقــانــه هــایــی کــه نـوشـتـمــو ...
لــذتــشــو شــمــا بــردیــن...حــســرتـشــم مــن خـــوردم...
__________________________________________
مــا هــم رفــتـنــی شــدیــم...
خــدا بــخـواد شـنـبـه صـب مــیـرم ســربــازی...
اگــه بـد نـوشـتم ....بـا نـوشـتـه هـام حـالـتـون گـرفـتـه شـد ...اگـه بـه کـسـی نـاخـواسـتـه تـوهـیـن کــرد�
یـا حـرفـی زدم کـه بــاب دلـتــون نـبـود بـه بـزرگـیـه دلــاتـون ببـخـشـیـن..
بـچـه هـا شـرمنــده....نـتـونـسـتـم سـنـگ صــبـورم خـوبـی بــراتـون بـاشـم...
نتـونسـتـم اونـجـوری کـه بـایـد وشـایـد جـواب پـسـتـایی کـه بـرام میـذاشتـیـنـو بـدم...
حـالـم ایـن روزا تـعـریـفـی نـداره...بـیـخـیـال...
شـایـد بـاورتـون نـشـه ولـی پـسـتای تـک تــک تـونـو تـو تـنـهـایـی مـیخونـدم امـا جـز یـه لـایـک سـاده کـاری ازم بـر نـمـیـومـد...حـلــال کـنـیـد..
مـواظـب دلاتون بـاشــیـن بـتچه هـا...بـیـام مـرخـصـی دوبـاره پـسـت میـــذارم....
الـکیـم الــان تـو دلـتـون نـخـنـدیـن بگـیـن مجـتبـی کـچـل...من کـچـلـم بـاشم بـازم از خـوشتـیپم کم نمیشه...خخخ...الکی مثلا...
خبــ وقـتونــو نـمـیـگـیـرم...
روزگــار هـمـتـون بـی غـم یــا عـلـی مــدد..
دوســتون دارم هــمــه تــو دلــیــا...هــمــه عـشــقــولــیا...
________________________________________
ی پاورق مخصوصAvid yani khoshbakht
ســانـاز خـانــوم مـیـدونـم ازم دلگــیریــن...لـحــن حــرف زدنـم بـعـضـی جـاهـا خـوب نـبـود...امـیـدوارم مـنــو حــلال کـنـیـن...
ادم یـه وقـتـایی اخـتـیار زبـونـش از دسـتـش درمـیـره و بـعـدش پـشـیـمـون مـیـشـه...وایـن خـوب نـیـس..
مـن پـسـرمـغـروریـم ولـی بـا ایـن حـال ازتــون بـابـت اون پـسـتـم عــذر مـیـخـام....یــا عـلـی مــدد..

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(