ﮔﺎﻫﯽ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺁﺩﻣﯿﺰﺍﺩ
ﺁﺩﻡ ﻫﺎﯾﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿﮕﯿﺮﻧﺪ !
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ !
ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁنها
ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺨﻨﺪﯼ !
ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ !
ﮐﻪ ﺑﯽ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻘﺎﺏ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﮐﺮﺩ !
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ
ﯾﺎﺩﺕ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﯿﺰﺑﺎﻧﯽ ؟
ﯾﺎ
ﻣﻬﻤﺎﻥ !!!
ﺟﺎﯾﯽ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ !
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭﺳﺖ ؟
ﯾﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺧﻮﺩﺕ !!!
ﺣﺘﯽ
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ !
ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻟﺖ ..…
ﺁنهایی
ﮐﻪ
ﺟﺮﺍﺕ ﮔﻔﺘﻨﺶ
ﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺕ را ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﯼ !
ﺑﻬﺸﺎﻥ
ﺑﮕﻮﯾﯽ !
ﻭ .……
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﯽ
ﻣﯽ ﺷﻨﻮﻧﺪ !
ﻭ
ﻧﺸﻨﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ !
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺑﻨﺪ !
ﺍﯾﻦ
ﺁﺩﻣﻬﺎ !!!
ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ
ﻧﯿﺎﺯ
ﺩﺍﺭﯾﻢ !
ﺑﻪ ﺣﺪﺍﻗﻞ
ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ..… .......

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(