سَرما اَگَر غَلاف کُنَد تازیانه را/غَرقِ شُکوفه میکُنی اِی عِشق !خانه را
با سُرخ گُل بِگوی که تیغی به مَن دَهَد / تیغی چِنان که بُگسَلَد این تازیانه را
هَر میوه باغ و باغ بَهاری شَوَد اَگَر/تَأییدِ تو به بار رِسانَد جَوانه را
کوچِکتَرین نَسیمَت اَگَر یاریَم کُنَد/طِی میکُنَم خَزانِ بُزُرگِ زَمانه را
اِی عِشق!ما که با تو کِناری گِرِفته ایم/سَبز و پُر شُکوه بِدار این کَرانه را
*حُسِین مُنزَوی*