گـاهـی بـرای تــو چـیـزهـایـی مـیـنـویـسـم...
بـعـد پـاک مـیـکـنـم...
پـاک مـیـکـنـم...
تــو هـیـچ یـک از حـرف هـای مـن را نـمـیـخـوانـی...
امـا مـن..
تـمـام حـرف هـایـم را گـفـتـه ام...
مـیـدانـم کـه ایـن هـا را نـمـیـخـوانـی...
امـا مـن مـیـنـویـسـمـش...
بـرای تــو مـیـنـویـسـم...
آری بـرای دوم شـخـصـی کـه قـلـبـم را ربـوده اسـت...
دوم شـخـص مـفـرد مـذکـر مـن...
لــطـفا بگـذار مـخـاطـب نـوشـتـه هـایـم بـاشـی...
مـخـاطـب کـه تـو بـاشـی...
مـن مـدیـونـم اگـر نـنـویـسـم...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(