جذر تنهایی هایم را میگیرم
انتگرال دلتنگی هایم را هم حساب میکن�
مشتق سکوت خانه بعلاوه سینوس زاویه دویست و هفتاد درجه اشکهایم
بی معرفتی های آدمهای اطرافم را به توان بینهایت میرسان�
دروغهای تو ضرب در سادگی و اعتماد من حاصل صفر
باقیمانده محاسباتم بماند برای فردا
خل نشدم نه ؛
تو که نیستی بد جور سرم رفته توی حساب و کتاب (بچه درسخوان شده ام) !!!!!
راستی یادم رفت بگویم جای خالی تو را باگزینه مناسب پر کردم :
«««دیلیت»»»

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(