شب یلدای من آغاز شد,
نه سرخی انار!!!!!
نه لبخند پسته!!!!!!
نه شیرینی هندوانه!!!!!!!
پدرم،بی تو یلدا زجر آور ترین شب دنیاست. . .
پارسال شب شهادت امام رضا ما مشهد بودی�
بابام کنارمون بود،مامانم خیلی حالش خوب بود
قشنگترین شبمون بود ولی امسال هیچ کدومش و ندار�
نه سعادت پابوس امام رضا رفتن،نه لیاقت پدر داشتن!!!و نه دیدن لبخند مادرم. . .
کاش سال بعد منم به خاطره ها بپیوندم و همه بگن ای بابا چه الکی الکی اینم رفتا!!!!
بخدا خودشیرینی نیس،آرزوی قلبیمه،از ته دل دعا کنید
قدر لحظه هاتونم بدونید که تبدیل نشه به حسرت. . .
تورو خدا دست پدر مادراتونو ببوسید،غرور نداشته باشید،بدونید اگه اونا نباشن هیچی نیستید
!!!!!!!!!!!
پونه جون عزیزم زندگی اونقد ارزش نداره که بخوام مواظب خودمم باش�
مرسی که به یادمی
