سلام شرمنده اگه طولانیه...
میدونم اینجاجای این حرفانیست وشماهم حوصله خوندنشو ندارین ولی واقعادیگه مونده بودم چیکارکنم.هیشکی هم کمکم نمیکنه.
راستش من یه مادرشوهردارم البته نامادری شوهرمه،خیلی توزندگیم دخالت میکنه،همیشه هم وقتی منومیبینه نیش وکنایه میزنه بخدادیگه
ازکاراش خسته شدم هرچی بهش مهربونی میکنم ودربرار کنایه هاش
سکوت میکنم بدترمیکنه وفکرمیکنه ازسادگیمه ک ساکتم.
به همسرم هم میگم ک ی چیزی بهش بگه ولی اونم میگه من نمیخوا�
به خاطرتو بین خانوادم دلخوری پیش بیاد.
خیلی تنهام بخدا..همسرم واسه اینکه ازنامادریش خوشش نمیاد نمیره
خونشون منم هرچی بهش میگم ب خاطربابات بروپیششون ولی انگار
ن انگار.واسه همین خانوادش فک میکنن من نمیذارم بره پیششون
بچه هاتوروخدا راهنماییم کنین زندگی ب کام هردومون تلخ شده نمیدونم دیگه بامادرشوهرم چیکاکنم ک اینقدبهم کنایه نزنه..
شرمندم اگه خستتون کردم

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(