(ب جایی رسیدم ک با هیشکی حرفی ندارم...)
لازم نیس خیلی بزرگ شی تا خیلی بفهمی!گاهی وقتا تو اوج بچگی ی اتفاقی برات میفته ک خیلی بزرگت میکنه.تا حالا شنیدین آش نخورده و دهن سوخته؟؟گناه نکرده و تاوان پس داده؟؟خربزه نخورده و پای لرزش نشسته؟؟زندگی من همینجوریه!خودمو شریک کارای 2نفر کردم ک یکیش مثه داداشم بود و اون یکی رفیق10سالم.تا ته جهنم باشون رفتم.تاوانشم شد:((از دست دادن نگاه مهربون بابام از 2سال پیش تا حالا ک معلوم نیس تا کی قراره ادامه داشته باشه))
تیام جونم میدونم اینارو میخونی و میدونی دارم از چی حرف میزنم.بذار بدونی از اون اتفاق خییلی بیشتر از چیزی ک فک کنی ضربه خوردم.بذار بدونی 2ساله دارم عذاب میکشم.2ساله اشکامو فقط اون بالش صورتیه ی رو تختم دیده!!
(بچه ها ی وقت سوتفاهم نشه براتون.اون دوستی ک من پاش سوختم تیام نیستا!ولی تیام درجریانه ک کی و چی رو میگم)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(