نزدیکای غروب یه ماه رمضونی بود
از دستش دلخور بود�
پر بودم از دعا و تمنا ، که خدا...
« آیا راهی برای هدایت او میان دعاهایم هست؟ »
تو همون تنهایی پر معنای خودم و خودش ، با طعمی از بغض و اشتیاق...
انگشتام رو از لای قرآن برداشتم و خیره موندم:
« همانا خدا فرمان به عدل و احسان می‌دهد و به بذل و عطا به خویشاوندان امر می‌کند و از کارهای زشت و ظلم نهی می‌کند و به شما از روی مهربانی پند می‌دهد، باشد که موعظه را بپذیرید. »
وجودشو حس کردم ... خدا بهم گفت :
هنوزم میشه به نمازخون شدن اون امیدوار بود!

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))