تنهایــــــے..
تنهایــــــے ایـن نیــست کـه هیچـکس اطـرافت نبـاشه! این نیـست که بـا کـســے دوست نباشــے!
ایـن نیست کـه آدمــے گوشه گیر و منزوے باشــه!
ایـن نیـسـت کـه کســے بـاهـات حـرف نزنـه!
ایـن نیـسـت کـه هیچــــوقت نتـونـــے خوشحال باشـــے!
ایـن نیسـت کـه کـســے دوستــت نداشــته باشــه!
تنهایــــــے، یه حـس درونــیه!
تنهایــــــے یعنی “هیچکــس نمیفــهـمه حالــت بــده …!
هیــــچکــــــــس. . . . .

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(