هَوای سَرد را دوست دارَ�
چون بَرایَم یاد آوَرِ اوقاتی ست که پیشِ هَم بودی�
یادَت که هَست!
هَوا اَکثَرا سَرد بود
پاییز را دوست دارَ�
چون مَرا به یادِ اَوَلین دیدارِمان می اَندازَد
عَطرَت را دوست دارَ�
چون اِنگار کِنارِ مَن نِشَسته ای و آماده،
که دَر آغوشَم بِکِشی
"پاییز" و "هَوایِ سَرد" و "عَطرَت" چه می کُند با دِلِ کوچَکَم!!!