دِلـــــَـم مـــی خــواد یـــه روزی یـــه جـــایــی..
هــَـمــون کـــه آلــان نیـــستـــــ بــَــرگـــَــردِه!
بـــیاد از زنـــدگــیش بــگــه....
بگـــه اینــقدر زیـــر فشـــارِ مــُـشکــلات بـــوده کــه داغــون شــُـده!!
مــَن فقـط نگـــاش کــُـنـــم...
بــعد بــگــه تـــو نفــریـــنــَــم کــــردی؛نــَــه؟!؟
تــو چشـــمــاش نــگــاه کــُــنــم بــزنــَـم زیـــر خــنـده
اونــقــَـدر بخنــــدَم....
تـــا اشکــــام بــریـــزه بـــیاد پــایـــین!!
بـعد مـــن آرو بــگــم:
"ببخـــشیــد شـــُــما!!؟"

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(