نمی توان جای خالی تو را پر کرد
با تکه سنگی که نشان از تو میدهد ...
و چه وحشتناک است در میان شیون ها و گریه ها
به دنبال نگاه مهربانت گشتن و هیچ نیافتن جز هق هق و فریاد ها ی مدا�
عجیب دلم برایت تنگ است
به اندازه ی تُنگ ماهی قرمز های شب عید
که تو ... چقدر دوستشان داشتی!
من باز اینجا کنار خاطراتت نشسته ام وبه نزدیکی دوری ات
چشمهایم نزدیک آبند ...
آری ...
هیچگاه به این باور نخواهم رسید که دستانت دیگر نیستند
که من باید فاتحه ی تمام خاطرات کودکی ام را بی تو بخوانم !
مرا از انتظار باکی نیست
همینجا زیر این درخت بِه نشسته ام ... چشم به راهت
خوب می دانم دیگر نمی آیی اما باز منتظر�
شاید شبی ستاره ها ... حتی برای نفسی خواب تو را به من ببخشند !!!
+ مامانی خیلی زود تنهامون گذاشتی

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(