یکی از این روزها مرگ را به محکمه ی تجربه خواهم کشانید،بوسه زنان بر لب دار،بغض نهفته ام را با هلهله ی مرگ خواهم ترکانید،یکی از این روزها دیگر من من نخواهم بود،آرزوی دیرینم را،رویای شیرینم را،در گورستان به بزم خواهم نشست،رقص کنان با مردگان دست به دست،زیر نور مهتاب تنگ ماهی سرخ را در قلک آرزوهای نافرجام کودکانه ام خواهم شکست،سالها را در ثانیه ای فریاد خواهم کرد، منجی نیامده ام را به زنجیر غل و انصاف خواهم کرد،خدا را با شکوه های دل تنگم بازخواست خواهم کرد..

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(