سلام به همه دوستای تنهایی من...
احساس میکنم یه وظیفه و علاقه خاصی بهتون دارم تا هر شب نخونم پستاتونو نمیخوابم..همیشه براتون دعا کردم..اما ازتون یه خواهشم دارم..تا الان به این فکر کردین چقد برای عشق از دست رفته تون(که به نظر عشق نیست چون عشق اگه عشق باشه از دست نمیره)چقد غصه خوردید؟؟چه نتیجه ای گرفتید؟جز اینکه حال دلتون روز به روز بدتر شد و از همه چی افتادید چی شد..این روزای اخر ماه رمضون یه کم فکر کنین یه کم توکلتونو بالا ببرید...جز غصه خوردن میشه کارای دیگم کرد...شما ارزشتون بیشتر از این حرفهاس...شاد باشید و اروم../
(دوستای قدیم شاید یادشونه..من رشتم روانشناسیه..ترم دیگه درسم تمومه..کارمو تقریبا شروع کردم..تو یه گاهنامه ای..دوس دارم کمکتون کنم.برام دعا کنین!)

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(