پیام

ﺑــِــﮧ ﺭَﺳــﻢ ِ ﺷـَـﻬــﺮ ﺩ ِﻟـــ ﺘـَﻨـﮕـــَمـ ...ﻧـِﮕـﺎﻫـَـمـ ﺭﺍ ﺯﯾـﺎﺭَتـ ﮐــُنـ ،
ﻧـِﮕـﺎهــِـﮧ ﭘـُرﻧـﯿـﺎﺯ َمــ ﺭﺍ ﺑـــِﮧ ﭼــِﺸـﻤـﺎﻧـَتـــ ﺗـﻮ ﺩَﻋـﻮَتــ ﮐـُنـ ،
ﺗــﻮ ﻣـﮯ ﮔـُـﻔـﺘــﮯﺍَﮔــَـﺮ ﺭَﻓــﺘـَمــ ﺣــَلـاﻟـَـمــ ﮐُـنــ ﻏـَـﻤــﮯ ﺩﺍﺭَمــ ،
ﺑـُـﺮﻭ ﺑــﺎﺷـَـﺪ ﻭَﻟـﮯ ﻣَنــ
ﻫـَــمــ ﺧـُـﺪﺍ ــﻭ ﻋــﺎﻟـَـﻤــﮯ ﺩﺍﺭَمــ ،
ﺑـُـﺮﻭ ﺑــﺎﺷـَﺪ ﻭَﻟـﮯ ﺷــَـﺒــ ـﻬــﺎ ﺍﮔـــَـﺮ
ﺩﯾــﺪﮯ ﺑـَـﺪ ﺁﻫــﻨــگــ ﺍﺳـــتـــ ،
ﺑـــﺪﺍنـــ ﻣــنـــ ﮔــﺮﯾـــﮧ ﻣــﮯ ﮐـــﺮﺩمــ کــﮧ
ﺍﺯ ﺩﻧــــﯿــــﺎ ﺩﻟـــمــ ﺗــﻨــگـــ ﺍﺳـــتــــ ،
ﻣـــﻦ ﺍﺯ ﺩﻧﯿﺎ ﮔﻠـــﮧ ﻣﻨﺪﻡ ﮐـﮧ ﺍﺯ
ﻣــــﻬـــﺮ ﺗـــﻮ ﮐـمــ ﺩﺍﺭمــ ،
ﺑــﺒــﯿــﻦ ﯾــکــــ ﺧــﻮﺍﻫــﺸــﮯِِِ ﺩﺍﺭمـــ ﻣــﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧــﻮﺩ ﮐــﻤـﮯِِ ﺣــﻞ ﮐـــﻦ ،
ﻧــﮕــﻮ ﺭﻓــﺘــﻢ ﺧــﺪﺍﺣــﺎﻓــﻆ ﮐــﻤـﮯِِِ ﺩﯾــﮕــﺮ
ﺗــﻮ ﻣــﻌــﻄــﻞ ﮐــﻦ .....

ح
حسن احمدیان ۱۰ سال پیش
پیام

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(

نظرات (۰)

وارد شوید تا بتوانید نظر بدهید.

هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید.