از ایــטּ بــہ بعــد
عاشــق ڪـہ شــב�
בوسِــت בارم رو اصــلأ بـہ زبــوטּ نــمیــآر�
نـگـرانـیـامــم بـُــروز نــمیـב�
وقتیـ حالـش خـوب نبـوב
باهـاش صحبـت نمیڪن�
آرومـش نمیڪنم ،
بجـاش میگم بـرو
یـہ בوش بگیـر بهتـر میشیـ !
باهــاش زیـاב بیـروטּ نمیـر�
تا اگـہ جُـבا شـבی�
خیـابـونـایـ شهـر عذابـم نـבטּ
بـہ چشمـاش خیرہ نمیش�
تـا בلـم گیـر چشمـاش نشـטּ
سعیـ میڪنم وقتیـ בارہ خوבشـو
برام لـوس میڪنـہ
بـحـثُ عـوض ڪنـ�
تا صـבاش ڪـہ یاבم اومـב
בیـوونـہ نشم !
وقتیـ خواست
قسم بخورہ ڪـہ تنهام نمیذارہ ،
انگشتمو میذارم رو لبـش
و میگم لــازم نیست قسم بخوریـ
حرمت خـבارو نشڪوטּ !
خلاصـہ اصـטּ بهش
گیر نمیـבم و
پاپیچـہ ڪاراش نمیشم !
انگار نــہ انگار
مـטּ تجرُبـہ ڪرב�
تــاواטּِ اعتماב بـہ بعضیــا
یـہ عُـمـر پشیمونیـ دآره ...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(