سلامتی روزیکه من سفید پوشیدم و رفقا مشکی پوشیدن و من حال میکنم با تیریپشون...
سلامتی اون چند تا شونه که تابوت نحس منو رو خودشون گذاشتن...
سلامتی یه صدای بلند و صدای تکرار جمعیت...
سلامتی صدای صوت قرآن یه بینوا...
سلامتی اشکا... سلامتی خاکها... سلامتی سنگها...
سلامتی دل کندن ها... سلامتی بغض کردن ها...
سلامتی تنهایی زیر خاک... سلامتی روزی که نیستم...
سلامتی روزی که رفقا فراموشم میکنن...
سلامتی روزی که هیچ یاد وخاطری ازم تو ذهن اطرافیام نمونه...
سلامتی اون دسته از افراد که با یادشون زندگی کردم ولی یه لحظه به فکرم نیوفتادن...
سلامتی اون بیل و کلنگی که کلی خاک روم میریزند تا بفهمم چقدر سنگینی می کردم رو دله بعضیا...
سلامتی این بغض لعنتی که خودشو نگه داشته...
سلامتی روز اخر زندگیم...

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(