تصور کن که بارونه پرنده داره میخونه
منم موهاتو می بافم می بوسم دونه به دونه
تصور کن اگه حتی برات مثل یه کابوسه
ببین گلهای قالی هم به پاهات میزنه بوسه
تصور کن عزیز من منو تو توی این خونه
با احساسی ترین لبخند موهاتو میزنم شونه
ببند چشماتو یه لحظه بیا تو عمق آغوش�
منم از چشمه ی لبهات شراب بوسه می نوش�
میدی دستات و به دستم میزاری سر روی شون�
میگی چند تا دوسم داری میگم اندازه ی جون�
تموم فکر من اینه که یه جمله ی احساسی
بسازم واسه ی چشمات یا بدونی واسم خاصی

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(