شب درد دارد...
شب بغض دارد...
شب مُسَکن اعصاب های زخم خورده است...
شب فقط برای خواب نیست....
شب فرصتی ست برای بیدار شدن...
شب شاید همیشه سکوت به همراه نداشته باشد...
شب گاهی محرم هق هق های یک خسته است...
شب گاهی به تو فرصتی می دهد ...
فرصتی برای فکر..
فرصتی برای شمردن زخم های روزگار...
که کم نیستند و دلت را به درد می آورند...
گاهی فقط شب می تواند با سکوتش به تو دلداری دهد...
سکوت شب بی معنی نیست...
خواب شب فقط ما را در یک بی خبری موقت فرو می برد...
در حالی که شب فرصتی برای آگاهی ست...
آسوده نخواب غریبه!..
صدای دل های که شکستی را بشنو...
شاید که وجدان نداشته ات بیدار شود..

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(