فرقی نمی‌کند که از عصر تا شب چه تلاشی کرده باشی برای لذت بردن، فرقی نمی‌کند که شبت چگونه گذرانده باشی با بحث و جدل، یا با سكوت و کتاب، یا با آغوش و نوازش، یا با خبر بچه‌ای در بطن نزدیک‌ترین کسان‌ات، یا با قدم زدن زیر نور ماه. صبح که می‌شود و اینترنت را می‌خوانی ، غمی سنگین بر دلت می‌نشیند که چه می‌شود و چه بکنیم و عاقبت این بچه‌ها چه خواهد شد و نوزاد این روزها در جوانی چه‌ها به ما خواهد گفت و از این حرفها. از صبح غم جمع می‌کنیم و شب در به در دنبال چیزی که غم را بدر کند.اين شده حکایت این شب‌ها و روزهای ما!!

انقدر نسبت به همچی بی حس�
که اگه الان برگه سرطانمو جلوم بزارن باهاش موشک درست میکن�
___________________________________________

چه کسی میداند
که تو در پیله خود تنهایی ؟
چه کسی میداند
که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟
پیله ات را بگشای !
تو به اندازه پروانه شدن زیبایی ...

<< به بعضیام باس گفت >>
★★لیاقت میخواست★�
☆☆با من بودن☆☆
■□●○که تو......○●□■
.
.
.
.
.
.
.
◆◆◆◆◆نداشتی◆◆◆◆◆

در جوانی میپنداشتم شیر،شیر است اگر چه پیر بود
به هنگام پیری فهمیدم پیر،پیر است اگر چه شیر بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/
روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/
در آستان مرگ که زندان زندگی است/
تهمت به خویشتن نزن که زیستم/
پیداست از رنگ و رویم ای عشق/
یک روز خنده کردم و عمری گریستم/
طی شد هفده سالم وانگار بیستم/
چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/
گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/
من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟(