یه شعر از خودم به اسم "رفیق فردینی" :
وقتی گرفتار بشی ، تازه میفهمی بی کسی
تا به سرت نیاد رفیق ،‌ به حرف من نمیرسی
اونا که توی شادی هات ،‌ پایه ن و شادی میکنن
تو بدترین شرایطت پشتت رو خالی میکنن
وقتی که بحث مردیه ، اِند مرامن همگی
وقت عمل که میرسه ، فکر فرارن همگی
وقتی سقوط میکنی ، نیست یه شریک برا غمت
کافیه تو اوج باشی ، شلوغ میشه دور و برت....
منظور این شعر ، "رفیق" ، فقط همین نصیحته
تو این زمونه ی کثیف ،"رفیق فردینی" کمه

جمع‌بندی نهایی: همه مون
از اجداد بسیار دور مشترکی هستیم دیگه
پس همه باهم خواهر برادریم

اگر انقدر شجاع بودی
که شروع کردی و
انقدر قوی هستی
که داری ادامه میدی،
پس حتما انقدر
لیاقت داری که
به خواسته ات یا
حتی بهتر از اون برسی

اختلاف طبیعیه؛ همه جا هست. مدارا کنید. تحمل کنید.

این روزا حداقل با 2 چیز خیلی مشغولم
1 نقشه جهان
2 جی‌پی‌تی

‏یه دیالوگی بود تو سریال در چشم باد که میگفت: «دنیا دید من دقیقاً چه چیزایی رو دوس دارم، همونا رو ازم گرفت»
و خیلی از ما فقط یه‌نفرو دوس داشتیم، اما دنیا حتی به اون یه نفر هم رحم نکرد که ازمون نگیره :)))